نقد و بررسی کتاب سفرنگاره

سفرنامه نگاری یکی از نگارش‌هایی است که از سالیان سال در ایران و سایر کشورها رواج داشته است و بسیارند مردمانی که سفرنامه‌های خود را به جاهای دور و نزدیک به قلم آورده‌اند. فراموش نکنیم که بسیاری از سفرنامه‌هایی که توسط افراد دقیق و پژوهشگر نوشته شده است حاوی اطلاعاتی است که شاید در طی  سال‌ها از چشم‌ها دور مانده است و توسط این سفرنامه نگاران افشا و رازگشایی می‌شود.
آنچه در این کتاب تحت عنوان «سفرنگاره» نگاشته بهمن نامور مطلق آمده است سه سفرنامه است؛ سفر به باداب سورت، غار یخ مراد و کوهرنگ. نویسنده هر یک از این سفرنامه‌ها را متأثر از یک رویکرد ویژه مطالعه و نقد ادبی – هنری نگاشته است. به بیان دیگر، هر سفرنگاره‌ای در شرایطی نوشته شده است که نویسنده به طور جدی بر یکی از رویکردهای نقد متمرکز شده است. سفر مربوط به باداب سورت در حال و هوای مربوط به بینامتنیت، سفرنگاره دوم متأثر از نقد اسطوره‌ای و سفرنامه کوهرنگ نیز در حال و هوای نقد جغرافیایی.
در مقدمه مولف آمده است: این مجموعه که گاه آن را خاطره – متن و گاه آن را خاطره – نگاره یا سفرنگاره نامیده ام، حاصل  سه سفر از سفرهای متعدد و حتی بیشمار است. این سه سفر چندین ویژگی مشترک دارند که موجب شده است اینجا همنشین شوند. آنها محصول سفرهای سال های نزدیک به هم و شرایط خاص از نظر روحی و روانی اند، سفرهای سال های 90 و 91 برای من یکی از مهم ترین و حساس ترین مقاطع زندگی محسوب می شود. دوم اینکه این سفرها بر من تاثیرات عمیقی گذارده اند و بیش از سفرهای دیگر یا بیشتر از سفرهای دیگر مرا به خود مشغول  کرده بودند.
بهمن نامور مطلق (متولد ۱۳۴۱) نشانه‌شناس ایرانی، دانشیار گروه فرانسه دانشگاه شهیدبهشتی و معاون صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری است. او پس از گذراندن دوره کارشناسی مترجمی زبان فرانسه برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت؛ کارشناسی ارشد را در رشته زبانشناسی و رایانه در دانشگاه بلز پاسکال در کلرمون-فران گذراند و دوره دکتری را در رشته ادبیات تطبیقی و در همان دانشگاه داد. نامور مطلق از سال ۱۳۸۱ تا سال ۱۳۸۸ دبیر و معاون پژوهشی فرهنگستان هنر بود و هم‌اکنون معاون پژوهشی خانه هنرمندان ایران است. وی علاوه بر دانشگاه شهید بهشتی در گروههای ادبیات و هنر دانشگاه تهران، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، دانشگاه هنر تهران، دانشگاه هنر اصفهان تدریس کرده است.