سفرنویس | SafarNevis برگزاری تورهای تهران گردی، ادیان گردی ، آرامستان گردی و معرفی ناشناخته های ایران زمین
زرتشتیان مراسمی دارند به نام پُرسه (پرسیدن حال و احوال خویشانِ درگذشتگان) و البته دو پرسه همگانی دارند یکی در 29 خرداد و دیگری در 25 بهمن ماه.
خواندن تهنویس گزارش توصیه میشود
پُرسه آیینی است که با کوشش بازماندگان و حضور خویشان و آشنایان برای گرامیداشت یاد شخص درگذشته برپا میشود و نوعی مراسم سوگواری، ترحیم و ماتمپُرسی است. پُرسه، در زبان فارسی از ریشۀ پرسیدن، و به معنی پرسش، تفقد، عیادت و احوالپرسی از بیمار و جز آن است. این واژه که از کهنترین الفاظ فارسی است، به معنی سوگ، ماتم، سوگواری، عزاداری، انجمن و ختم در محل های عزاخانه برای عزاپرسی و ماتمپرسی که به غیر از زردشتیان، در بیشتر نقاط ایران پرسه را به همین معنی به کار میبرند و برنامه برگزار می کنند.
از آنجایی که در زمانهایی از تاریخ ایران، شمار درگذشتگان به دلیل جنگ، بیماری و … بسیار بوده است، برگزاری آیین پرسه برای تکتک آنان بسیار دشوار میشود. از اینرو نیاکانمان با برگزاری دو پرسه همگانی در سال، درگذشتگان را یاد میکردند. زرتشتیان در هر سال، دو پرسه همگانی برگزار میکنند. یکی اورمزد و تیر ماه (برابر 29 خرداد ماه) و دیگری اورمزد و اسفندماه (برابر 25 بهمن ماه) که این پرسهها به یاد هماروانان و درگذشتگان بهویژه جانباختگان ایران زمین برپا میشود.
در پرسهی تیرماه یاد سربازان جان بر کف ایران که در راه ماندگاری میهن در هنگامه ستیز با تورانیان جان خویش را از دست دادهاند، گرامی داشته میشود. زرتشتیان بر این باورند که در چنین روزی گروه بسیاری از ایرانیان باستان در راه پاسداری از ارزشهای دینی و میهنی خود، جانشان را فدا نمودهاند زرتشتیان در این پرسه یاد و نام آرش کمانگیر را نیز گرامی میدارند. اما در پرسه اسفند ماه به یاد کشته شدگان نبرد ایرنیان با عربهای متجاوز به ایرانشهر در پایان دوران ساسانیان برگزار می شود.
در حال حاضر اين آیین به ياد در گذشتگان و گردهمایی همگانی زرتشتيان انجام میپذيرد. در پرسههای همگانی مردم پرشمارتر از پرسههای یادبود فردی و خانوادگی حضور پیدا می کنند. خانوادههايی كه در آن سال در گذشتهای داشتهاند نام در گذشتهی خود را به آگاهی موبد میرسانند و نام درگذشته از سوی موبد به همراه نام دیگر در گذشتگان آن سال با نوای اوستا در هم میآميزد.
در این مراسم، زردشتیان بهخصوص بانوان با خودشان شاخههایی از برگ سبز مورد یا شمشاد و یا مقداری عود، کندر و یا چوب صندل میآوردند. در این مراسم نان خانگی، کماج، سورک و غذاهای سنتی دیگر بر سر سفره گذاشته میشود. قهوه و نبات و میوه هم روی میز و در کنار آتشدان و گلدانِ مورد و گلهای دیگر قرار میدهند و به روان در گذشتگان درود میفرستند و برای بازماندگان آرزوی تندرستی و سلامتی میکنند.
در برخی از محلههای زرتشتینشین یزد در بامداد روز پرسهی همگانی، مردم پیش از حضور در آیین پرسهی همگانی، نخست به دیدار خانوادههایی میروند که در آن سال درگذشتهای داشتند. زمانی کوتاه در آن خانه میمانند و چای یا شربت میخورند و برای روان هماروانان شادی آرزو میکنند.
پُرسه همگانی برای جانباختگان وطن در دی ماه 1404
25بهمن، در تقویم کُهن ایرانیروز پُرسه همگانی است؛
🖤 آیینی برای یادکردِ جانباختگان وطن.
روزی که برخی آن را پیوندخورده بازخمهای عمیق تاریخ میدانند؛ حمله اعراب مسلمان و نبرد نهاوندتا فروپاشی ساسانیان، روزگاری که شمار بسیاری از ایرانیاندر تهاجم بیگانگان جان باختند
😞و سوگ، همگانی شد …
⚫ آنقدر شمار درگذشتگان بسیار بود که سوگ برای تکتکشان ممکن نبود؛ پس سوگ، جمعی شد. پُرسه همگانی شکل گرفت؛ مراسمی برای تفقد، همدردی، و بودن کنار بازماندگان.«پُرسه» یعنی پرسیدن حال، یعنی دیدنِ اندوه، بیآنکه از کنارش عبور کنیم.
◾پس از سالها 25 بهمن ماه هر سالهممیهنان زرتشتی، این آیین را به یاد ایرانیانی گرامی میدارند که جانبرکف، برای ماندگاری میهنایستادند و رفتند. بسیاری جان خود را در راه پاسداریاز ارزشهای ایران فدا کردند.
🖤پُرسه همگانی رسم هر ساله زرتشتیان استو امروز… پس از گذشت نزدیک به چهل روز ، از رفتنِ هموطنانمان، ما هم به رسم دیرین، کنار خانوادهها و دوستانشان میایستیم. نه برای تکرار مرگ …🤍بلکه برای یادآوری زندگی.❤️برای گفتن اینکه نامها میمانند و فراموشی، سهم ما نیست
🌱در آیین زرتشتی، شاخهای مورد، دودی از کُندر، نان خانگی، کماج، قهوه و آتش. درودی به روان رفتگان و آرزوی تندرستی برای زندگان… بخشی از مراسم پُرسه استپیش از پرسه همگانی، اول به خانه داغدیدگان میروند؛ اندوه، اول دیده میشود، بعد آیین آغاز میشود.
💚 اما یادمان باشد: آنکه از ما میخواهد همیشه عزادار بمانیم، از اُمید میترسد.میخواهد اندوه، ما را متوقف کند، ما را در سوگ نگه دارد، و آینده را از یادمان ببرد.
❓سوگ اگر به دیدن نرسد، ابزار میشود.
🌿نوروز در راه است.
و ما از گذشتگانمان آموختهایم که نور، همیشه از دل تاریکی بیرون میآید. زمستان، ماندگار نیست.آنها که با نامهای مختلف، با لباسهای عوضشده، سالها خواستهاند شادی را تعلیق کنند و جشن را به تعویق بیندازند، میدانند نوروز یعنی ایستادگی. یعنی ادامه دادن.
❤️پس قوی میمانیم، پر انرژی راه میرویم و زندگی را پس میگیریم.
🌼و بهزودی، با الهام از همین آیین، در شهر پَرسه خواهیم زد.پَرسه همگانی یعنی راه رفتن در شهری که حالش، حالِ ماست.نه برای فراموشی، برای دیدن.نه برنامه تفریحی، که گفتوگویی آرام با شهری زخمی.وقتی حال شهر خوب نیست، راهرفتن و پَرسه زنی در شهر ، یعنی فهم واقعیت.
این نوشتارصرفا گفتگویی بود برای حرفزدن از زخمی که پنهان بودو اشتراک انرژی و حال خوب به همه به امید دیدار دوباره در شهر تهران
این آیین در فرهنگ کوردی هنوز وجود داره و به آن پِرسه میگویند.در این مراسم برای فرد عزادار برنج،روغن و…میبرند
ما خراسانی ها هنوزم مراسم عزا وایه درگذشتگان رو همان پُرسه می گوییم ،
مثلا می گوییم فلانی واسه باباشون پُرسه دارن ،یا میریم پُرسه فلان درگذشته
safarnevis سلام و سپاس از اشتراک همکانی اطلاعات
سلام در شهرستان زاوه خراسان رضوی به شرکت در مراسم فوت افرادپرسه می گویند. و افرادی که برای عرض تسلیت به خانواده متوفی می روند می گویند به پرسه می رویم.
safarnevis سلام و سپاس از اشتراک همکانی