در روز جهانی امید؛ امید رفت، رویا هم مرد

همزمان با روز جهانی امید (International Day of Hope)، خبری تلخ دوستداران طبیعت ایران را اندوهگین کرد؛ «امید» رفت و «رویا» هم مرد. تقارنی دردناک که نام دو درنای سیبری را با مفهومی جهانی گره زد؛ مفهومی که امسال قرار بود از امید به آینده، همبستگی و حفظ زندگی سخن بگوید.

روز جهانی امید 12 July که از سوی سازمان ملل متحد در تقویم مناسبت‌های بین‌المللی ثبت شده است، بر این باور تأکید دارد که امید تنها یک احساس نیست، بلکه نیرویی برای اقدام، حفاظت از محیط زیست، توسعه پایدار، صلح و ساختن آینده‌ای بهتر است. هدف از نام‌گذاری این روز، تشویق دولت‌ها، نهادهای مدنی و مردم جهان به تقویت روحیه همکاری، مسئولیت‌پذیری و تلاش برای حفظ میراث طبیعی و انسانی کره زمین است.

در ایران، اما امسال این روز با خبری تلخ همراه شد. «امید»، آخرین درنای سیبری که سال‌ها به‌تنهایی مسیر تاریخی مهاجرت از سیبری به تالاب بین‌المللی فریدونکنار را طی می‌کرد، دیگر هرگز به ایران بازنگشت و اکنون تقریباً مسلم شده است که این پرنده ارزشمند از میان رفته است.
در بهمن‌ماه ۱۴۰۱، درنای بلژیکی «رویا» با هدف احیای این مسیر مهاجرت، به ایران آورده شد تا شاید همراهی او با «امید» بتواند بار دیگر این کریدور تاریخی را زنده کند. دو درنا پس از ۳۴ روز اقامت در تالاب فریدونکنار، در ۱۴ اسفند همان سال به سمت شمال پرواز کردند؛ اما «رویا» مسیر را تا سیبری ادامه نداد و در منطقه عباس‌آباد تنکابن فرود آمد. اکنون نیز خبر تلف شدن «رویا» منتشر شده است؛ رخدادی که عملاً یکی از مهم‌ترین برنامه‌های سال‌های اخیر برای احیای مسیر مهاجرت درنای سیبری در ایران را با شکست روبه‌رو کرده است.

داستان «امید» و «رویا» تنها روایت دو پرنده نیست؛ روایت شکنندگی طبیعت، کاهش جمعیت گونه‌های در معرض خطر و مسئولیتی است که انسان در قبال حیات وحش بر عهده دارد. شاید پیام روز جهانی امید نیز همین باشد که حتی در برابر تلخ‌ترین خبرها، تلاش برای حفاظت از تنوع زیستی و جلوگیری از تکرار چنین فقدان‌هایی نباید متوقف شود.
تیتر این مطلب با الهام از صفحه «میراث‌باشی» انتخاب شده است.