دخترم تولدت مبارک

فرشته کوچولوی من وقتی به دنیا آمدی نمی دانستم چقدر بار مسئولیتم در زندگی دشوار شده است ، واقعا نمی دانستم!!! اما با آمدنت حسابی خوشحال شدم و لذت پدر شدن را احساس کردم، البته آن موقع به من گفتند؛ که اشتباه کرده اند و تو پسر نیستی بیشتر خوشحال شدم ، عاشق این بودم که دختر دار شوم … یادش به خیر وقتی می خواستم مامان و تو را به بیمارستان ببرم ، ماشین در سربالایی گیر کرد !!

اولین مسافرت را نمی دانم یادت هست یا نه ؟؟؟ البته قبلا از این که به دنیا بیایی و پیش مامانی بودی و من هنوز ندیده بودمت چند باری با من همسفر شدی ! اما برای بار اول در زمستان 1384 با هم رفتیم مشهد …

برایت این موضوع را چندباری تعریف کردم ، از روی تخت به زمین افتادی و ما سفرمان تبدیل شده بود اسکن و تصویر گرفتن و .. از تو ، خدا را شکر مشکلی نداشتی ، اما آنجا متوجه شدم که همه کودکان در لثه هایشان دندان دارند و به مرور زمان در می آید!!

البته بیشتر متوجه شده بودم که چقدر دوستت دارم …

یادت هست آن موقع ها اولین نوه بابا حاجی بودی و لوس (البته هنوز هم همان اولین نوه هستی و تنبل – البته شاید تا چند ما دیگر دومی …)

یادته بابایی عاشق این بودم که وقتی میام خونه بگی «بوش» البته همان کوش یا کجای خودمان … چه لذتی می بردم از این «بوش» گفتنت …

نمی دونم چرا هر موقع این تصویر را می بینم هری دلم می ریزد !!! نمی دونم فکر می کنم … اصلا ولش کن … بزار هر موقع بزرگ شدی بهت می گم.

آخ آخ عاشق این شیطنت هات بودم موقع عکاسی ، این ژست گرفتنهایت

این مو درهم کردن هایت ، می دونی من عاشق مو های ژولیده بودم ، شیطنت می کردی ، اصلا بلد بودی بابا رو خر کنی …

عکس دفترچه بیمه ات را می بینم با اون موهای شانه نکرده …

خدایا هیچ موقع نرگس و مریض نکن … عاشق این مظلومیتت بودم … اصلا نمی دونی بابا چقدر عاشقته …

یادش بخیر وبلاگ ایرانگردی شهریار در شنبه را با این تصویر مزین کرده بودم … حیف آنجا فیلتر شد. خدا را شکر از فیلتر و فیلترینگ فعلا خبر نداری، از روزگار فعلا بی خبری … صحبت روزگار که می شود می ترسم ، از آینده ات می ترسم … از اینکه تو را به این دنیا آورده ام می ترسم !!!

آدم دختر به این مظلومی را برای چی به این دنیای نامرد میاره ،

بابایی که وقت نمی کنه با دخترش بره برف بازی !! اما وقتی این عکس رو دیدم و خندت را دیدم خیلی خیلی … ولش کن .

آخ آخ این روز رو یادم نمی ره … زلف بر باد مده .. تا ندهی بر بادم (چقدر مامانی بدش میاد وقتی من و تو این آهنگ را می خوانیم)

صبح بود می خواستم بخوابم اول اومدی بالای سرم ، بد شروع کردی به شیطنت کردن

بعد رفتی لباس هندی – لباسی که عمو سعید برات ازهند آورده بود – را پوشیدی و شروع کردی به زلف بر باد دادن و رقصیدن و … تا بابایی را از رختخواب بیرون کشیدی .

تیر ماه است .. حیف است از آب بازی و جشن تیرگان و … حرف نزنیم .. اگر فرصت دهد باز با هم می رویم آب بازی … جفتمون چقدر این کار و دوست داریم …

این هم کلاس کودکستان … خودمانیم کلا با خواندن و نوشتن و تمرین کردن و … مخالفی ، یعنی کلا تنبلی … یادته اسم کلاست هم نرگس بود … راستی بابا چرا موسیقی را ادامه نمی دی … شاید من بد عمل کردم … اما خیلی دوست دارم ،  موسیقی را ادامه دهی …

باز زلف بر باد نده ….

آخ روز اول مدرسه … البته بماند که این همان مدرسه ای نبود که می خواستم اما … این جبر جغرافیایی … جبر جغرافیایی …

جایزه شجاعت … بابا وقتی 4 تا دندون را کشیدی باز هم کشیدی و … اصلا یاد اون روز می افتم که قرار بود روی پیشانیت را بخیه کنند …آخ لعنت به این جبر جغرافیایی … بعدها شاید با هم همراه شوی شاید هم … اما این جبر جغرافیایی … دلم باز هم هوری می ریزد که قرار است چند روز دیگر باز هم دندان بکشی …

خیلی بد عادتم ، اصلا همیشه دوست دارم سه تایی بریم بیرون … این اولین باری بود که دو تایی رفتیم ، یادته کجاست ؟؟ کاخ سعدآباد

و این هم سفرهای آخری در کویر جندق روز اول سال در بیابان های کویر … اصلا کدام بابای دیوانه ای است که روز اول عید را با دخترش در کویر سر کند … شانس آوردیم آن 2 تا دختر دو قلو را پیدا کردیم که با هم بازی شوید …

همان سفر البته در بیرجند با دو دختر رامشگر بیرجندی  … چقدر خنده اینجا را دوست دارم

و این هم آخرین سفر … سفر به ماسال خوب هم پا بودی ، ما خسته شدیم اما تو هنوز می خواستی ادامه بدی و کشف کنی انتهای جاده را  …

این هم روزی است که با من به محل کارم آمدی و با زلف بر باد دادی …. نمی دانم چرا اینقدر دوست داری با بابایی به سر کار بیایی …

خیلی دوست دارم ازت عکس بگیرم اما اینجا دیگر خسته شدی و …

بابایی خیلی باهات حرف دارم ، خیلی برات برنامه دارم ، بماند که وقت ندارم و مجبورم برای اینکه به اون برنامه برسی سر کار باشم اما چه دایره مزخرفی کار می کنم که تو را نبینم و با تو نباشم اما …

بابایی امیدوارم وقتی بزرگ شدی بدونی که خیلی دوست دارم و داشتم ،‌بماند که در این 8 ماه کمی دیونه شده بودم ، دست خودم نبود ، از این روزگار ، اما بابایی از امشب سعی می کنم همون بابایی باشم که تو 7 سال قبل بودم

بابایی دست خودم نیست به آینده امیدوار نیستم ، به آینده خوشبین نیستم ، ….

دخترم تولدت مبارک